ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΚΕΙΝΟ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ…//21.12.2013

ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΚΕΙΝΟ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ…//21.12.2013

ΝΑ ΚΑΙ ΜΙΑ  ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΒΙΒΛΙΟ, To Novellino, ΠΟΥ ΔΙΗΓΗΤΑΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ, ΑΛΗΘΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΕΚΕΙΝΟΥ... ΑΛΗΘΙΝΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΟΠΟΙΑ/ΟΝ ΕΧΕΙ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΙΠΠΟΤΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ...

Τον καιρό εκείνο  στην Αυλή των Θαυμάτων…

Στο παλιό βιβλίο, που λέγεται Novellino, υπάρχει γραμμένο κι ένα άλλο αξιοθαύμαστο περιστατικό που συνέβη στην Αυλή του Βασιλιά Φρειδερίκου. (ήταν ένας μεγάλος κι ευγενικός άρχοντας κι όσοι άνθρωποι είχαν αξία σε κάποια τέχνη ή επιστήμη, έρχονταν απ' όλα τα μέρη της γης να τον συναντήσουν, επειδή έκανε σ' όλους πλούσια δώρα και φερόταν με πολλή ευγένεια σε όσους είχαν ξεχωριστό ταλέντο).

Στην Αυλή του μαζεύονταν μουσικοί, οργανοπαίχτες και τραγουδιστές, αφηγητές παραμυθιών, μάγοι και θαυματοποιοί, δεξιοτέχνες στο χορό, στο σπαθί και στο κοντάρι. Άνθρωποι κάθε είδους και φυλής.

Κάποια μέρα, τη στιγμή που ο Φρειδερίκος και οι φίλοι του έπλεναν τα χέρια τους για να καθίσουν στο τραπέζι, εμφανίστηκαν μπροστά του τρεις δάσκαλοι της νεκρομαντείας. Φορούσαν χιτώνες δούλων κι έμοιαζαν με καλογήρους. Τον χαιρέτησαν με σεβασμό κι εκείνος ρώτησε:

—    Ποιος από σας είναι ο Μάγιστρος;

Ένας από τους μάγους βγήκε μπροστά και είπε:

—    Άρχοντα μου, εγώ είμαι.

Τότε ο αυτοκράτορας του ζήτησε ευγενικά να δείξει την τέχνη του.

Οι θαυματοποιοί άρχισαν αμέσως να κάνουν επίδειξη.

Ο καιρός χάλασε, χάθηκε ο ήλιος. Έπιασε βροχή και μπόρα, αστραπές και βροντές. Ο ουρανός έμοιαζε να ρίχνει κομμάτια από ατσάλι. Οι ιππότες έτρεξαν πανικόβλητοι να κρυφτούν στα διπλανά δωμάτια.

Όταν πέρασε η μπόρα, οι μάγοι ζήτησαν την άδεια να φύγουν. Ζήτησαν και την αμοιβή τους. Ο αυτοκράτορας είπε:

—    Ζητήστε.

Κι εκείνοι ζήτησαν:

—    Άρχοντα μας, ξέρουμε ότι ο κόμης του Αγίου Βονιφάτιου είναι ο πιο στενός σου φίλος. Να δώσεις διαταγή, να έρθει μαζί μας , να πολεμήσει τους εχθρούς μας.

Ο αυτοκράτορας, με αγάπη και ευγένεια, έδωσε τη διαταγή.

Ο κόμης έφυγε μαζί τους κι αυτοί τον οδήγησαν πολύ μακριά σε μιαν όμορφη πόλη. Του έδειξαν πάνοπλους ιππότες, του έδωσαν ένα όμορφο άλογο και όμορφα όπλα και του είπαν:

—    Όλοι αυτοί θα υπακούν στις διαταγές σου.

Έγινε μάχη με τους εχθρούς. Ο κόμης τους νίκησε κι ελευθέρωσε τη χώρα. Έκανε άλλες τρεις μάχες και τις κέρδισε

Του έδωσαν γυναίκα. Έκανε παιδιά. Έγινε μεγάλος άρχοντα. Πέρασε πολύς καιρός. Ο κόμης γέρασε.

Οι μάγοι τον συνάντησαν και του είπαν πως θέλουν να τον πάρουν μαζί τους και να πάνε να δουν τον αυτοκράτορα και τους αυλικούς του. Ο κόμης τους είπε:

—   Έχει περάσει τόσος καιρός που μέχρι τώρα πολλές φορές έχει αλλάξει ο αυτοκράτορας. Τώρα εκεί πέρα όλοι οι άνθρωποι είναι καινούργιοι.

 Οι μάγοι όμως επέμεναν. Τον πήρανε μαζί τους. Περπάτησαν πολύ καιρό. Έφτασαν στο παλάτι. Μπήκαν στη μεγάλη αίθουσα. Βρήκαν τον αυτοκράτορα και τους αυλικούς να πλένουν ακόμη τα χέρια τους για να καθίσουν στο τραπέζι.

Ο Φρειδερίκος ζήτησε από τον κόμη να του αφηγηθεί τα όσα έγιναν. Ο κόμης τού είπε:

—   Άρχοντα μου, ταξίδεψα κι έφτασα στη χώρα τους. Έδωσα μάχες και τις κέρδισα. Παντρεύτηκα κι έκανα παιδιά. Τα παίδιαμου είναι τώρα κοντά σαράντα χρόνων. Όλος ο κόσμος άλλαξε. Τι γίνεται εδώ πέρα;

Τότε ο αυτοκράτορας ζήτησε από τους μάγους να αφηγηθούν κι αυτοί τα όσα έγιναν. Εκείνοι μίλησαν, είπαν κι εξήγησαν τι έγινε και οι αυλικοί ευχαριστήθηκαν πάρα πολύ…

File:De Arte Venandi com Avibus.jpg

Στο Novellino που βρηκα ΕΔΩ, η παραπάνω ιστορια  είναι η (21), στα ιταλικα/ αγγλικα( δεν υπάρχει απο οσο έψαξα στο νετ στα ελληνικά τπτ σχετικό).  Και  είναι  απο το βιβλίο του Θ.ΙΩΑΝΝΙΔΗ , ΣΕΛ 260-262,READ MORE ΕΔΩ

 

SoniKeKala 20DEC2013